Ik heb besloten te stoppen met deze web-log! Ik was hier al niet meer zo actief. Dat komt door hyves, maar zeker ook omdat het nogal moeizaam loopt bij web-log. En afgelopen zondag was de druppel. Als je een verhaaltje over 11 november op de log zet, is het niet leuk als dat er pas op 13 november op verschijnt. Zelfs de krant is nog sneller!

Voor iedereen die nog iets wil volgen: kijk op: www.marleen-ottens.hyves.nl

Vorig jaar had Henk al wel een lampion gemaakt op de peuterspeelzaal, maar omdat hij toen nog amper besef had van Sint Maarten, is ie niet de straat op geweest. Dit jaar wxc3xa8l! Henk is vanavond met hem langs de deuren van de buren geweest en meneer zong zowaar zelf heel goed mee:

Lampionnetje, lampionnetje,

schittert in de donk’re nacht

als een zonnetje, als een zonnetje

heeft het ons geluk gebracht!

Omdat ik het de familie had beloofd: een logje over het avondeten van gisteravond: REUROM (ik weet niet hoe je het schrijft, maar dit moet in de buurt komen).

Als m’n moeder vroeger om xc3xa9xc3xa9n of andere reden niet kon koken, hadden we bij m’n vadere twee mogelijkheden. We kregen xc3xb2f  ‘dikke riest’ (paprijst) of reurom. Ik vond het heerlijk! En beide had ik in geen tijden gehad. Vandeweek belde m’n vader op en zei: ik heb Boekweitmeel gekocht, wanneer zal ik reurom voor je maken. Gisteravond was het zover. Ik heb het nog nooit zelf gemaakt, maar volgens mij is het melk aan de kook bregen, boekweitmeel erdoor roeren en klaar is kees (Geert in dit geval). Vervolgens op je bord draperen, kuiltje erin maken waar een klontje boter in kan en afmaken met bruine suiker!

M’n vader en ik hebben er van genoten. Henk (sr) was niet thuis en dat was maar goed ook, want die vindt het helemaal niks en m’n moeder had voor zichzelf en naar ze dacht ook voor Henk jr. soep meegenomen. Maar Henk jr. liet de soep staan en genoot ook van de reurom van opa!

Ik geef toe als je het zo op de foto ziet, ziet het er niet op z’n smakelijkst uit en het ligt ook de hele avond als een steen op je maag, maar ik vond het heerlijk! Pa, bedankt!

Deze week zijn we maar liefst twee keer naar het ziekenhuis geweest. Afgelopen maandag hadden we de zogenoemde 20-weken echo. Da’s een uitgebreid echo-onderzoek waarbij de baby van top tot teen wordt gecontroleerd en waarbij dus gekeken wordt of alles goed is. ‘t Was een mooie ervaring en prachtig om te zien, zeker omdat alles goed is. Heel bijzonder om het hartje (met 4 kamers) zo duidelijk te zien en het hoofd en de nieren en de blaas en natuurlijk de armpjes, beentjes, handjes, voetjes….. alles erop en er aan.

Vandaag waren we opnieuw in het ziekenhuis voor de gewone controle bij de gynaecoloog. En weer was alles goed. Met de baby, maar ook met mij. De bloeddruk was nu gelukkig weer normaal!

En dan mag ik volgende week op 1 dag nog twee keer heen en weer rijden naar Assen om bloed te prikken. Om te kijken of ik misschien bloedarmoede heb (erg moe en wit…..) en om de suiker te controleren (toen ik in verwachting was van Henk had ik zwangerschapssuiker). Voor dat laatste mag ik twee keer, de eerste keer nuchter en de tweede keer een paar uur na een heel stevig (hoe krijg ik het weg….) ontbijt.

Even een verklaring voor de niet-echoscopisten onder ons: de baby ligt op de rug, met het hoofdje aan de rechterkant. Je ziet een beetje de oogkas en daarboven een handje en armpje (hij/zij werd een beetje moe van al die aandacht denk ik en wreef zich in de ogen). En links is dus het lijfje met nog net iets zichbaar van een beentje.

Wat een wonder!

Vandaag ben ik 19 weken zwanger! Al bijna op de helft (als we uitgaan van 40 weken, kan ook al over de helft zijn natuurlijk of misschien nog niet).

Het kleine wonder laat zich al regelmatig voelen, als een kleine vlinder die ronddwarrelt. Heel speciaal! Gelukkig gaat het allemaal goed en zijn de controles steeds goed, hoewel ik wel een lage bloeddruk heb. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ik nog vaak erg moe ben. Da’s weer eens wat anders dan de veel te hoge bloeddruk tijdens de zwangerschap van Henk.

Het kindje is nu ongeveer 22 tot 25 centimeter en mama groeit ook al aardig in omvang (nee, ik krijg geen tweeling………of er moet zich tijdens de 4 echo’s wel iemand heel erg goed hebben verstopt….).

We genieten volop en kleine Henk houdt goed de vinger aan de pols. Vandaag klopte hij zachtjes op m’n buik en vroeg, bijna ongerust, ‘mama, zit de baby er nog in?’. 

Langzamerhand wordt onze logeerkamer omgevormd tot een babykamer. We hebben ons logeerbed verkocht (lang leve marktplaats!), onze linnenkast is verhuisd naar onze eigen kamer (verhuizers dachten vorig jaar dat dat niet paste, maar dus toch!) en de vaste kast is inmiddels leeg. Vandaag heb ik het kamertje helemaal leeggemaakt (ook foto’s van de wand enzo) en schoongemaakt, zodat we het straks kunnen inrichten als babykamer (grijns!).

En natuurlijk heeft Henk (jr.) mij daarbij flink geholpen. In de kast vonden we een pet van mij, die hij errug leuk vond en die hij de rest van de dag heeft opgehad. Ik vond dat zo grappig staan dat we op een gegeven moment zijn gestopt en even tijd hebben genomen voor een Pet-foto-sessie:

Gisteren zijn we met Garmirah, Bas en Donna naar de dierenarts geweest. Nog een hele onderneming, twee katten en een hond mee in de auto. Dat ging op zich wel vrij soepel, alleen Donna (de hond dus) moesten we bij de dierenarts in de houdgreep nemen zo ongeveer. Ze wilde wel van de tafel afspringen! Ze moesten alle drie ingexc3xabnt worden en Bas kreeg een extra wormenkuur.

Bovendien had Donna een kale plek op haar achterpoot waar ze steeds aan zat te krabben en te bijten. Die plek moeten we nu een tijdje ontsmetten en met een zalf insmeren. En omdat ze daarna niet aan de plek mag likken, hebben we een fijne kap meegekregen die ze nu om haar kop heeft.

Donna is zo’n lieverd, die vindt het allemaal best. We kunnen de plek op haar huid gewoon insmeren, zonder problemen en ze loopt met die kap rond alsof er helemaal niets bijzonders aan de hand is. Nog een paar daagjes, dan is ze er weer van verlost.

Maar dan komt de volgende ‘operatie’, want volgende week mag ze een hele dag naar de dierenarts, omdat die dan haar gebit gaat reinigen. We hopen dat de geur die ze verspreidt daarna iets aangenamer is.

En op dezelfde dag gaat kater Bas ook weer mee naar de dierenarts, om daarna door het leven te gaan als een ‘jeweetwel kater’.